Liefde in der minne

Noot van de auteur (5 mei 2017):

Dit is het enige toneelstuk waarvoor ik me in het geheel schaam. Na een resem erg lange, poëtische, zware stukken wilde ik een breekpunt in mijn oeuvre creëren; een korte, eenvoudige voorstelling in melodramatische stijl die – o gruwel – herkenbaar zou zijn.

De plot van het stuk was meer dan pseudo-autobiografisch. Het resultaat was een veel te persoonlijk stuk over een stukgelopen relatie waarin de liefde maar van een kant kwam; de kant van de jongeman die er drie jaar later een stuk over zou maken. Die dan nog eens een verkapte versie van zichzelf speelde in dat stuk. Waar zat ik met mijn gedachten?

Als de voorstelling het oogmerk had gehad om een soort miniatuur van een soap te zijn, een voorstelling over leegheid en zelfbeklag die het cliché als stijlmiddel gebruikte, was het stuk grandioos in zijn opzet geslaagd. Maar dat was niet het geval. Het was niet meer dan de theaterversie van een pubergedicht. Met een titel die me haast drie jaar later nog steeds doet huiveren.

Van het stuk bestaat geen enkele foto. Louter de herinnering van een 50-tal toeschouwers. Ik hoop dat ze het stuk in de tussentijd vergeten zijn of dat ze het nu beschouwen zoals ik het beschouw: als een noodzakelijke jeugdzonde die niets te maken heeft met de rest van mijn theaterwerk. Want ook al zijn mijn stukken qua stijl erg verschillend, toch wil ik steeds een constante behouden: die van de goed geschreven tekst. Die Liefde in der minne niet kende. Allesbehalve.

Dus tenzij iemand me er ooit €50 000 of meer voor aanbiedt, zal dit stuk nooit nog het daglicht zien. Het is beter zo. Niemand wil me nog eens als apotheose van de eerste akte pathetisch Somewhere Only We Know van Keane horen kelen. Heus niet.

Speeldata

8 en 10 oktober 2014
Theater Box, Gent