Hoofdprijs De Gedichtenwedstrijd voor Yannick Van Puymbroeck uit Gent

Hoofdprijs De Gedichtenwedstrijd voor Yannick Van Puymbroeck uit Gent

De Gedichtenwedstrijd bekroont het beste Nederlandstalige gedicht met een bedrag van
€10.000, het hoogste geldbedrag ter wereld voor één gedicht. De jury was het meest onder de indruk van het gedicht
De American Supremacy Dream dromen van Yannick Van Puymbroeck uit Gent (B).

De tweede prijs (€3.000) werd toegekend aan Jorrit-Pieter van der Heide uit Groningen en de derde prijs (€1.500) aan Alexander van der Weide uit Amsterdam. De gedichten van de winnaars treft u onder dit persbericht aan.

“We wilden graag verrast worden en dat gebeurde volop. We zochten naar gedichten die ambitieus waren en gewaagd, gedichten die durfden af te wijken, gedichten die absurd waren, maar niet absurder dan het leven, maar ook naar gedichten die grappig waren, en toegankelijk.” Aldus de jury.

Aan de elfde editie van De Gedichtenwedstrijd deden in totaal 2037 dichters mee, van wie 16% afkomstig uit Vlaanderen, die gezamenlijk 6458 gedichten inzonden. Deelname en jurering zijn anoniem. De 100 beste gedichten van deze editie zijn gepubliceerd in de bundel Een geluk als nieuwe wijn geschonken (verkrijgbaar via poezieclub@prijsdepoezie.nl).

 

Juryrapport

Een boze dichter vroeg de organisatie van De Gedichtenwedstrijd om al zijn inzendingen te wissen. De jury zou te eenzijdig oordelen: alleen werk dat aan de kenmerken van ‘hedendaagse gedichten’ voldeed kwam door de voorrondes heen. Dat laatste was overigens logisch, zag de boze dichter in, want de jury bestaat uit mensen ‘die zelf hedendaagse gedichten schrijven’. Die hedendaagse gedichten ‘mogen niet mooi klinken, er mag geen positieve boodschap van uitgaan en ze mogen geen goede opbouw hebben’. Ze moeten ‘vreemd, gek, versleuteld en onbegrijpelijk’ zijn.

Of de boze dichter hiermee de magische formule voor het winnende gedicht gevonden heeft, betwijfelt de jury. De jury boog zich over een verzameling liefdevolle, droevige, speelse, slimme en vrolijke gedichten, soms troebel, soms kraakhelder. Tijdens het beraad kwam dat ‘mooi klinken’ wel aan de orde, bijvoorbeeld bij het bespreken van teksten die meer leken op proza dan poëzie. Binnen de poëzie is daar ruimte voor, maar volgens de jury ontbrak het bij dit soort teksten vaak aan muzikaliteit. Soms werd dat gemis gecompenseerd door een aaneenschakeling van sterke beelden en werd het toch weer poëzie.

De jury wilde graag verrast worden en dat gebeurde volop, bijvoorbeeld wanneer er met elkaar werd gedanst ‘als zandheuvels in de armen/ van woestijnwinden’ of wanneer ergens ‘walviskalvermóederhormonenzang’ klonk. Die verrassingen werden echter regelmatig overstemd door een gebrek aan zelfkritiek. Dan werd er verzucht dat die laatste regels eigenlijk beter weggelaten hadden kunnen worden of dat er een heel stuk uit een gedicht kon. Qua redactie van de gedichten had de jury nog wel enkele wensen.

In de notulen van de jury is terug te lezen dat werd gezocht naar gedichten die ambitieus waren en gewaagd, gedichten die durfden af te wijken, gedichten die absurd waren, maar niet absurder dan het leven, maar ook naar gedichten die grappig waren, en toegankelijk. Overigens heeft de boze dichter die eerder werd genoemd wel een beetje gelijk; in de top 100 valt veel hedendaagse lyriek te bewonderen, bijvoorbeeld de volgende hoopvolle opmerking en tip:

“je kunt altijd nog met je e-sigaret naar het bonsaicafé”

De jury over de top 3: 

Nummer 1

De American Supremacy Dream dromen is zowel een baldadige ode aan Frank Zappa als een groteske satire op het leven en handelen van techmiljardairs. We volgen in het gedicht een verstekeling die zich aan boord bevindt van een spaceshuttle die onderweg is naar “planetoïde 3834” of eigenlijk “planetoïde zappafrank.” Het ruimtevaartuig wordt bekostigd door een “elon musklookalike” die daarvoor een gebrekkige crowdfunding heeft opgezet (met voor de dichter en de 8 miljardairs aan boord vrij rampzalige gevolgen). De dichter durft in De American Supremacy Dream dromen stevig buiten de lijntjes te kleuren op het gebied van de taal. Tijdens het juryberaad werd zijn stijl omschreven als een sci fy upgrade van Paul van Ostaijen. De meligheid van Zappa, denk aan albumtitels als ‘Burnt weeny sandwich’ en ‘Sheik Yerbouti’, zijn muzikale virtuositeit en eclectische stijl, zijn nooit ver weg. Het ondergraven van het eigen doel, het heen en weer zwalken tussen flauwiteiten en maatschappijkritiek en de behendigheid in de taal zorgden ervoor dat wij De American Supremacy Dream dromen graag bekronen met de eerste prijs.

Yannick Van Puymbroeck, 1e prijs De Gedichtenwedstrijd

Geboren 1989, dichter en theatermaker; bezig met een reeks gedichten over existentiële oneindigheid en een roman over de twijfels bij het schrijven van een debuutroman.

De American Supremacy Dream dromen 

via kickstarter heeft een megalomane elon musklookalike een crowdfunding georganiseerd
om acht mensen met een spaceshuttle naar planetoïde 3834 te sturen
planetoïde 3834 is de saaie alias van planetoïde zappafrank
zappafrank bevindt zich 309,1 à 455,3 miljoen kilometer van de zon
de zon bevindt zich 149,6 miljoen kilometer van de aarde
in astronomische lichtjaren is de gecalculeerde gemiddelde afstand van hier naar zappafrank
fucking ver
in de spaceshuttle zitten 8 m/m/m’en die elk meer geld bezitten
dan de andere 7,7 miljard m/v/x’en op aarde samen
en plots zit ik als verstekeling ook in die spaceshuttle want ja, yolo
het werd tijd dat ik nog eens iets ondernam
de miljardairs dromen hardop de american supremacy dream
de kolonisatie van zappafrank
zappafrank naar frank zappa van frank zappa & the mothers
frank zappa & the mothers van smoke on the water van deep purple
die frank zappa
de frank zappa
frank zappa
maar dan zappafrank
een minuscuul object in een immer uitdijend universum
zou zappa zich ooit hebben afgevraagd wat er zich achter het heelal bevindt
buiten de grenzen van een massa die oneindig is?
 
en plots besef ik dat als ik bescheiden was, ik al lang verast was
daarom ben ik hier: voor mij is niet the sky maar zappafrank the limit
 
historisch nieuws: de raket landt op zappafrank
breaking news: het target van de crowdfunding is niet gehaald
de megalomane elon musklookalike heeft beslist het project te staken
de donateurs krijgen hun geld terug, maar alleen op aarde. (altijd de kleine lettertjes lezen.)
plots zijn de 8 miljardairs geen 8 miljardairs meer, geen 8 uitverkoren m/m/m’en meer
louter 8 van de 108 miljard m/v/x’en die ooit hebben geleefd op aarde
de 8 miljardairs zijn virtueel dood en ik ook, maar ach, ik ben hier nu toch
in mijn ruimtepak van zara verlaat ik de raket en zet ik de eerste stappen op zappafrank
neil armstrong zei op de maan: “that’s one small step for man, one giant leap for mankind”
ik zeg op planetoïde zappafrank: “als ik sterf, is het uit nieuwsgierigheid”
maar nu nog niet
zolang ik in leven blijf, blijft het axioma van de onvermijdelijkheid van de dood in stand
ik zal het nooit anders weten
wie wel?

Happy ending, of: een verhaal zonder einde

De legendarische Amerikaanse filmmaker Orson Welles poneerde ooit: “If you want a happy ending, that depends, of course, on where you stop your story.” Vrij vertaald: een vrolijk einde hangt af van het ogenblik waarop je het verhaal laat ophouden.

Als het leven van de Bimbam een verhaal was, stopte het op 26 augustus 2019 onherroepelijk. Geen happy ending. Maar waarom zou het daar stoppen? Kan haar leven geen verhaal worden? Een verhaal zonder einde?

1

Op 28 maart 2001 overlijdt den Bompa, Florent Van Puymbroeck, voor de Bimbam haar echtgenoot, de Florang, in zijn ziekbed thuis op de Poenjaard aan de gevolgen van longkanker. Hij is nog maar 68 jaar. Geen happy ending.

2

Op vrijdag 23 augustus 2019 zitten mijn vader en ik met de Bimbam te praten in haar kamer, kamer 7 op de palliatieve eenheid van AZ Nikolaas in Beveren. De drie aanwezigen, wij dus, hebben de hoop op een happy ending voor de Bimbam al een poos moeten laten varen. Na een comfortabele stilte vraag ik de Bimbam of ze eigenlijk gelooft in een hiernamaals. Ze twijfelt, zegt dan: “In de hemel kan er toch nooit plaats genoeg zijn voor alle doden?”

3

Ergens aan het einde van het eerste decennium van de 21e eeuw vertelt de Bimbam van een droom die ze de nacht voordien heeft beleefd. Ze droomde dat ze voor de hemelpoort stond. Achter de hemelpoort stond den Bompa. Toen hij haar zag, riep hij: “Pas op, ze is daar!” en hij ging lopen, zo ver hij kon. Een komisch einde.

4

Van 2011 tot 2019 is de Bimbam toeschouwer bij elke nieuwe toneelpremière van haar kleinzoon, theatermaker en schrijver Yannick Van Puymbroeck, ik dus. De stukken die ik maak, vindt ze veelal “te lang en te moeilijk”. Telkens weer adviseert ze mij “om eens een deurenklucht te maken, iets waarvan de mensen zich doodlachen.”

Ook al klinkt de doodlachdood als een komisch einde, toch ben ik blij dat ik nooit het risico heb genomen dat de toeschouwers zich zouden doodlachen. Ik heb de Bimbam nu al te kort gekend.

5

“In de hemel kan er toch nooit plaats genoeg zijn voor alle doden?”

Mijn vader vertelt zijn moeder dat het universum alsmaar uitdijt, dat dat oneindig is, dat dat onbevattelijk groot is. “Als de aarde een stofje in deze kamer is, dan is het heelal zeker zo groot als de kamer zelf”, zegt hij.

“Groter”, zeg ik.

“Zo groot als het volledige gebouw?” vraagt mijn vader.

“Zo groot als de volledige gemeente Beveren-Waas, denk ik”, zeg ik, en ik vergis me.

Als de aarde een stofje is, is het volledige universum groter dan de aarde, de zon, ons zonnestelsel, de Melkweg. Om maar te zeggen: in de ruimte is er plaats genoeg voor alle doden, zeker als je weet dat er in de hele mensheid nog maar 100 miljard mensen zijn gestorven.

Als 7,7 miljard mensen op een stofje kunnen wonen, kunnen 100 miljard mensen wel een betaalbare woonst vinden, ergens in dat kolossale heelal.

Veel mensen zouden een existentiële paniekaanval krijgen als ze die informatie zouden horen. Maar de Bimbam niet. Zij ziet plots toch weer een toekomst voorbij haar einde. Zij is nog niet voorbij.

6

Toen mijn vader en tante Danne nog naar school gingen, moesten de Bimbam en den Bompa uiteraard af en toe naar een oudercontact. Daar kregen de ouders van alle schoolkinderen van de leraars te horen hoe hun respectieve kind functioneerde op school.

Achteraf had de Bimbam steeds maar één retorische vraag voor haar kinderen: “Van alle moeders was ik toch de netste he?”

7

60 jaar van haar leven heeft de Bimbam de Allerheiligenperiode aan een kerkhof doorgebracht, tussen de bloemen, tussen de mensen. Ze was niet alleen een geboren verkoopster, maar ook een geboren psychologe. Mensen kwamen op de moeilijkste momenten in hun leven hun hart luchten bij de Bimbam. Met haar volkse wijsheid, levenslust en oprechte bekommernis slaagde ze er steeds in om mensen te troosten en moed in te spreken bij het verlies van een zeer dierbare.

Vandaag is een dag waarop wij allemaal zelfs nog meer dan ooit de Bimbam nodig hebben.

8

Op 20 januari 1989 wordt het derde en laatste kleinkind van Denise Buytaert en Florent Van Puymbroeck geboren. Het is de bedoeling dat hij hen respectievelijk bomma en bompa zal noemen. In zijn voor het overige best voorspoedige spraakontwikkeling vindt het kind het blijkbaar gemakkelijker om bomma uit te spreken als bimbam. En dat is dan maar zo gebleven.

Achteraf bekeken ben ik heel blij dat ik haar een naam ben beginnen te geven die geen enkele andere grootmoeder ooit heeft gekregen. Er zijn veel grootmoeders, er zijn veel oma’s, er zijn veel bomma’s, maar er is maar één Bimbam. De Bimbam.

9

In het eerste deel van haar Allerheiligencarrière verkoopt de Bimbam aan het kerkhof van Melsele chrysantenpotten voor het eigen familiebedrijf. In die periode worden de chrysanten – ‘de potten’, zoals de Bimbam ze noemt – voor zo’n 250 Belgische frank verkocht, omgerekend iets meer dan zes euro.

Van halfweg de jaren 90 tot 2018 staat de Bimbam potten en bloemstukken van haar zoon, mijn vader, te verkopen aan het kerkhof van Rupelmonde. De chrysantenpotten kosten dan zo’n 5 euro, omgerekend iets meer dan 200 Belgische frank.

Ik zou nu een vergelijking kunnen maken met de broodprijzen van toen en nu, iets zeggen over inflatie en dan tot de conclusie komen dat het zeer bizar is dat de prijs van de chrysantenpotten zelfs in absolute waarde gedaald is in vergelijking met 50 jaar geleden. Maar dat doe ik niet.

Wel zeg ik dat de evolutie van de chrysantenprijs omgekeerd evenredig loopt met de schoonheid van de Bimbam. Zij was vroeger de netste en is in de loop van de jaren, zelfs op hoge leeftijd, zelfs nóg netter geworden. Stop het verhaal daar en je krijgt een vrolijk einde.

Helaas.

10

Het is moeilijk om vandaag niet sentimenteel te worden, om niet uit te glijden over de vele tranen die vandaag al voor de Bimbam zijn gelaten en nog voor lange tijd zullen worden gelaten.

De Bimbam zelf was echter niet sentimenteel, veeleer het ‘positief denken / doe wel en zie niet om / er keihard tegenaan’-type, in alle omstandigheden.

Ik heb haar in heel mijn leven maar tweemaal weten huilen. Een keer in 2017 en een andere keer in 2018.

De eerste keer was op zaterdag 29 april 2017, op het grote familiefeest ter ere van haar 80e verjaardag. Ze huilde nadat mijn vader in zijn toespraak een kort herdenkingsmoment voor den Bompa inlaste. Nadat we allemaal Some Things Last a Long Time van Daniel Johnston hadden beluisterd, plengde de Bimbam enkele tranen toen ze iedereen aanmaande om goed te drinken, omdat den Bompa dat ook graag deed.

De laatste keer was in de nacht van vrijdag 16 op zaterdag 17 februari 2018, toen ik haar telefonisch moest vertellen dat mijn moeder Monique – haar ex-schoondochter, haar kapster, haar vriendin – onverwacht overleden was. “Zie, nu krijg ik het ook lastig, maar we hebben altijd goed overeengekomen”, zei ze tussen vele snikken door. Uit protest tegen het overlijden van mijn moeder besliste ze om haar haar niet meer bordeaux te laten verven, maar om het gewoon grijs te laten.

Als iemand de Bimbam vroeg waarom ze haar haar grijs liet, zei ze: “Mijne coiffeur is dood.” Met grappig zijn heeft de Bimbam nooit een probleem gehad.

11

Van 2008 tot 2018 hielp ik in de Allerheiligenperiode de Bimbam met de bloemenverkoop. Ik bewonderde haar onder meer voor haar smalltalk-talent. Ze slaagde erin om conversaties te vullen zonder inhoudelijk iets wezenlijks te zeggen. Haar catchphrase om een ongemakkelijke stilte op te vullen, was: “Ja, mor da schilt toch hé?”

Vertaald: “Ja, maar dat scheelt toch wat hé?”

Vrij vertaald: “Ik weet niet wat te zeggen, dus zeg ik dit maar.”

Het ergste was dat de meeste mensen “Ja, mor da schilt toch hé?” met “Ja, dat is waar” beantwoordden. Ik stond erbij, ik keek ernaar en begreep niets van de geavanceerde wetten van de smalltalk.

De beste Bimbamquote aan het kerkhof was die waarin ze bedenkingen uitte over het uiterlijk van een man die het nogal vaak aanlegt met andere vrouwen: “Als het nu nog een schoonheid was. Ik zou er nog niet eens met een tang naar pakken.”

Met grappig zijn heeft de Bimbam nooit een probleem gehad.

12

Als kind vroeg ik me af waarom orkanen altijd vrouwennamen krijgen. Toen zag ik de Bimbam en ik snapte het.

13

Op 13 februari 2019 zit de Bimbam op de eerste rij in de Arenbergschouwburg in Antwerpen bij de première van mijn solovoorstelling Don’t believe the hyperconscious mind. Tijdens de voorlaatste scène, de sleutelscène, hoor ik haar te luid tegen tante Danne fluisteren: “Duurt het nog lang?” – “Dat weet ik toch niet”, zegt tante Danne.

Als de Bimbam vandaag hier was – en dat is ze – zou ze tante Danne nu hetzelfde vragen. En tante Danne zou hetzelfde antwoorden.

14

Op dinsdag 27 augustus 2019 ontwaakt de Bimbam in een kamer in Motel Beveren. Ze voelt zich monter, vol energie, is helemaal uitgeslapen. Ze staat op, wast zich en kijkt in de spiegel naar haar verfomfaaide matgrijze kapsel. “Mijn haar trekt op niets”, zegt ze.

Dan wordt er op de deur geklopt. De Bimbam opent de deur van haar kamer en herkent haar privékapster van weleer. “Vooruit, Buytaert, was uw haar, zodat ik het kan verven en knippen.”

Twee uur, twee koffies en vier gebakjes later ziet de Bimbam zichzelf in de spiegel en ze herkent zich weer. Haar kapsel is bordeaux en hoog, haar ogen fonkelen van fierheid. Het is tijd om naar huis te gaan, denkt ze.

Een rode Opel Corsa met nummerplaat DUX-423 tuft in de richting van de Poenjaard. Een minzame man met de hem typerende zwarte pet op het hoofd staat op de uitkijk. Hij heeft een zelf gerolde sigaret tussen de lippen en houdt een halfvol flesje Jupiler in de handen. Hij ziet de rode Opel Corsa uit de verte naderen, roept: “Pas op, ze is daar!” en rent dan weg, zo snel hij kan.

Wanneer de Bimbam de oprit van Dweerse Kromstraat 1 oprijdt, moet ze vol in de remmen voor de partytent en de lange feesttafel die op den hof staat opgesteld. Ze stapt uit en roept: “Muttens, sissewies, seuvels, wat staat dat hier te doen?”

Even blijft het stil. Dan hoort ze, luid, enthousiast, uitgelaten, een koor van bekende stemmen: “Verrassing!” Van achter de partytent, uit de stal, uit de tuin, uit het huis, duiken keurig opgedirkte mensen op. Ze glimlachen breed en zingen Lang zal ze leven, tante Don.

Ze, dat zijn: Richard Van Broeck en Maria Van Puymbroeck (haar schoonbroer en schoonzus), Maria Maes (haar andere schoonzus), Maria Buytaert (haar zus), haar ouders, Frederik Buytaert en Delphine De Meulenaere (ons Del), haar schoonouders, burgemeester Jozef Van Puymbroeck en Céline Staes (pit Céline), Fons Pyl, Cyriel Van de Vyver en Alphonsine, en nog vele, vele anderen. Niemand heeft door dat Fons Van Puymbroeck op zijn handen over het dak aan het lopen is.

En dan ziet de Bimbam tussen het volk de liefde van haar leven staan: de Florang. Ze stapt naar hem toe en trekt hem passioneel tegen haar gilet. Er weerklinkt muziek: Buona Sera van Louis Prima. De Bimbam en den Bompa beginnen uitbundig te dansen, zoals ze dat vroeger zo vaak deden op dat nummer. Den Bompa slaat met grote gebaren op het zitvlak van de Bimbam en iedereen lacht omdat ze zich die beweging herinneren. Er wordt gelachen, gedronken, veel gedronken, veel gegeten, hotdogs, nasi goreng, om ter meeste kroketten, en de Bimbam wint bijna. Iedereen is blij, iedereen is gelukkig.

Voor ze na achttien jaar voor het eerst weer samen het bed delen, zegt den Bompa tegen de Bimbam: “Ik ben blij dat ge weer thuis zijt.”

De Bimbam zegt: “Van alle vrouwen was ik toch de netste.”

Yannick: Kerstschmerz



Een eenzame schrijver brengt Kerstmis uiteraard in zijn eentje door. Hij heeft maar een wens: zijn grote doorbraak.


Zowat iedere zichzelf respecterende sitcom heeft in de loop van haar bestaan een of meerdere kerstspecials uitgebracht. Maar: Yannick Van Puymbroeck zou de sitcom Yannick niet maken mocht die niet radicaal met de conventies van de zichzelf respecterende sitcom breken. Daarom: Kerstchmerz, de enige aflevering van seizoen 0, iets minder dan een jaar voor de release van het hyperpostmoderne eerste seizoen van de antisitcom Yannick.


Credits

Tekst, regie, spel
Yannick Van Puymbroeck

Beeld en montage
Yannick Van Puymbroeck

S01E01 – Triptiek van de dode ogen

Heel Gent verkeert in rouw na de onthutsende en mysterieuze moord op Noé Hellers. Op de markante begrafenisplechtigheid wordt Lechles door Vader Virgiel, de omnipotente priester van dienst, nog eens pijnlijk gewezen op de verregaande gevolgen van een akkefietje uit zijn jeugd. De herverdeling van de bevoegdheden in het Firmament van Gent verheugt niet iedereen evenzeer.


Credits

Tekst en regie
Yannick Van Puymbroeck

Producente
Jozefien Voet

Techniek
Bert De Geyter
Philipp Kocks

Montage
Caspar Vanderschoot
Arthur Sollie

Productie
Kunstencentrum Vooruit
Urgent.fm

Cast
Matthias De Groeve
als Damian Hellers
Annelien Raes
als Tristen De Vixen
Yannick Van Puymbroeck
als Lechles
Kenneth Swaenen
als Mick De Mouwveger
Roos Pauwels
als Domina Fleur
An Willems
als Lulu O
Mark Boen
als Roberto Gando
Laura Debie
als dokter Cornette Van den Broecke

Bijzondere gastacteur
Koen Crucke
als Vader Virgiel

S01E02 – Boudoir Ballet

Lechles en Domina Fleur plaatsen een annonce om een ballerina te vinden. Die wordt de vedette van een grote, exotische burleske die het Firmament van Gent moet doen wankelen. Mick de Mouwveger voert de psychologische oorlog met Lechles op door hem te confronteren met een jeugdtrauma. Damian krijgt krijgt boos bezoek van de gespecialiseerde begrafenisondernemer Karel Charon. De mysterieuze Margaretha MacGuffin reageert op de annonce.


Credits

Tekst en regie
Yannick Van Puymbroeck

Producente
Jozefien Voet

Techniek
Bert De Geyter
Philipp Kocks

Montage
Caspar Vanderschoot
Arthur Sollie

Productie
Kunstencentrum Vooruit
Urgent.fm

Cast
Matthias De Groeve
als Damian Hellers
Annelien Raes
als Tristen De Vixen
Yannick Van Puymbroeck
als Lechles
Kenneth Swaenen
als Mick De Mouwveger
Roos Pauwels
als Domina Fleur
An Willems
als Lulu O
Mark Boen
als Roberto Gando
Laura Debie
als dokter Cornette Van den Broecke

Bijzondere gastacteur
Zaki
als Karel Charon

Gastactrice
Rose Thys
als Margaretha MacGuffin

S01E03 – Oog van de dageraad

De beslissing van Lechles en Domina Fleur om Boudoir Ballet te organiseren in het Firmament van Gent, maakt Damian Hellers ziedend. Michaël en Gabriëla Godschalk, inspecteurs van de lokale politie, worden door hun commissaris Pieternel Dheere op het evenement afgestuurd. Roberto Gando krijgt van dokter Cornette van den Broecke slecht nieuws te horen. Margaretha MacGuffin steelt de show op Boudoir Ballet. Lechles en Domina Fleur maken zich op voor hun huwelijk.


Credits

Tekst en regie
Yannick Van Puymbroeck

Producente
Jozefien Voet

Techniek
Bert De Geyter
Philipp Kocks

Montage
Caspar Vanderschoot
Arthur Sollie

Productie
Kunstencentrum Vooruit
Urgent.fm

Cast
Matthias De Groeve
als Damian Hellers
Annelien Raes
als Tristen De Vixen
Yannick Van Puymbroeck
als Lechles
Kenneth Swaenen
als Mick De Mouwveger
Roos Pauwels
als Domina Fleur
An Willems
als Lulu O
Mark Boen
als Roberto Gando
Laura Debie
als dokter Cornette Van den Broecke

Bijzondere gastactrice
Eva Mouton
als commissaris Pieternel Dheere

Gastacteurs
Rose Thys
als Margaretha MacGuffin
Dario Rens
als Michaël Godschalk
Lore Lievens
als Gabriëla Godschalk

S01E04 – De petieterige ruiter

Voor Lechles en Fleur is de mooiste dag van hun leven aangebroken; vandaag geven ze elkaar het jawoord. Nikolaas De Witte, de zelfverklaarde beste albino dominee-huurmoordenaar uit Gent en omstreken, leidt door een list van Damian de plechtigheid. In een flashback wordt finaal opgehelderd hoe Noé Hellers om het leven is gekomen. Op het huwelijk komen Roberto Gando en Margaretha MacGuffin tot een verrassende en onaangename ontmoeting die Damians moordplan indirect danig in de war brengt.


Credits

Tekst en regie
Yannick Van Puymbroeck

Producente
Jozefien Voet

Techniek
Philipp Kocks

Montage
Caspar Vanderschoot
Arthur Sollie

Productie
Kunstencentrum Vooruit
Urgent.fm

Cast
Matthias De Groeve
als Damian Hellers
Annelien Raes
als Tristen De Vixen
Yannick Van Puymbroeck
als Lechles
Kenneth Swaenen
als Mick De Mouwveger
Roos Pauwels
als Domina Fleur
An Willems
als Lulu O
Mark Boen
als Roberto Gando
Laura Debie
als dokter Cornette Van den Broecke

Bijzondere gastacteur
Pieter-Jan De Smet
als Nikolaas De Witte

Gastactrice
Rose Thys
als Margaretha MacGuffin